فیلم "کودک" واقعا معرکه بود. شبکه دوم سیما امروز یه فیلم خیلی معرکه نشون داد که من واقعا ذوق مرگ شدم. موضوع واقعا عجیب و جالب توجه بود. یک کودک 8 ساله به 40 سالگی خودش سر می زنه. شاید بهتر باشه بگم: 8سالگی یه نفر وقتی 40 سالشه بهش سر میزنه. طرف اول خوشش نمی‌یاد. اما کم کم تلاش می‌کنه بفهمه این بچه چه کاری داشته که اومده. بعد از کلی کش و قوس به این نتیجه می‌رسه که احساس شکست همه عمر این آدم، نتیجه دعوایی بوده که تو 8 سالگی انجام داده. این دو نفر-40 سالگی و 8 سالگی قهرمان داستان- تلاش می‌کنن که با تغییر نتیجه دعوا اوضاع رو تغییر بدن. این کار رو هم می‌کنن اما چیز خاصی اتفاق نمی افته. چرا که اتفاق دیگه ای به مجرد پیروزی تو دعوا می افته که اوضاع با کمی تغییر همون روال سابق رو طی می کنه. نتیجه این میشه که طرف می فهمه که تا وقتی که قبول نکنه که خودش باید اوضاع رو درست ببینه اتفاق جدیدی رخ نمی ده:

اما من چرا ذوق مرگ شدم:

-         داستان سرایی های زیادی در قالب رمان یا فیلم تلاش می کنند که با تصویر کشاندن تقابل حال و گذشته انسان نتیجه گیری کنند که هر آنِ اکنون ما نقش کننده رخدادهای بسیار بزرگی در آینده است. فیلم " بازگشت به آینده" از آن دسته است. اما نویسنده "کودک" اعتقادی کاملا متضاد دارد. اعتقاد به جبر از هر دو دیدگاه برمی آید. همان گونه که اعتقاد به اختیار از هر دو دیدگاه برمی آید.

-         نمی توان حکمت الهی را با نقش رخدادهای جزءی در هم آمیخت. اگر بشری –هر بشری- رسالتی دارد و جایی در دنیا، که باید به انجام برساند-آنگونه که من اعتقاد دارم- نمی توان باور کرد که رخداد های کوچک تاثیراتی شگرف و حیاتی در آینده زندگی بگذارد. آنگونه که سرانجام او به ناگاه تغییرات عمده کند. به عبارت دیگر این عبارت " همه چیز از یک ... شروع شد." که اغلب شنیده می شود عاقلانه نیست. نمی توان باور کرد جرقه ها آتش افروز هیمه های آتش باشند، جز آنکه در محل مناسب زده شوند. در تمام عمر ما خود هیمه های هیزم را جمع می کنیم که آتش افروز رخدادهای آتی باشیم. مشیت الهی تنها ترکی است که در سدها ایجاد می گردد. ما خود آب حیات یا ممات را در پشت سدها می اندوزیم.

-         به راستی همه در ذهن خود درگیر "ای کاش آنجا چنان..." و "ای کاش اینجا چنین..." بسیاری هستیم. تنها دلیل حسرت های ما عدم اطلاع از آنچه رخ نداده است می باشد.

 روح و روانی که جریان پیدا کند محصور زمان و مکان نیست.

دیشب آقای احمدی نژاد با لموند فرانسه مصاحبه می کرد.

-اگر همه دنیا اسرائیل رو به رسمیت بشناسند شما باز هم اونهارا به رسمیت نمی شناسید؟

- خیر! اگر همه دنیا هم اسرائیل رو به رسمیت بشناسند ما از حق یک ملت نمی گذریم...

این سوال از یک فرانسوی که مادر دموکراسی دنیا محسوب میشه بعیده!!! من می خوام از موضع آقای رئیس جمهور دفاع کنم.

ارزش : دو دسته است. ارزش هایی که واقعا با ارزشن! مثلا پیرهن تمیز من!‌ مثلا راستی! مثلا عفت و دانش ولو غلط... و ارزش هایی که به واسطه قرار داد ما با ارزشن: اسکناس، اردیش نامبر ( ببین و پیداش کنین اگه نمی دونین براتون جالب خواهد بود.) اعتبار اجتماعی مستقل از دلیل اون. و البته مدرک دانشگاهی...

اگر همه دنیا قبول کنن که اسرائیل رسمیه و سرزمین اون هم جغرافیای فلسطینه غلط کردن. کسی حق بخشیدن حقوق یکی دیگه رو نداره! داره؟ برای حق دیگران نمیشه به دموکراسی دست انداخت. برام عجیبه که این مساله به این سادگی توسط سردبیر لموند مورد شک قرار بگیره.

امروز یه جلسه دفاع از رساله دکتری بود. یک نفر اومد و از یک موضوع بسیار بدیهی دفاع کرد. دوبرابر کار ایشون دقیقا همین کار تو همین دانشکده موضوع رساله کارشناسی ارشد بوده. امروز به برکت تبانی معاون تحصبلات تکمیلی دانشکده کامپیوتر با استاد راهنمای یک دانشجو به اون دکتری دادن. هیات داوری دقیقا می دونست داره چی کار می کنه. از سوالاشون معلوم بود اما شاید ترجیح دادن خودشونو با یه آدم با نفوذ درگیر نکنن. دانش یه بحث است! بسیار محترم است! بسیار مفید است! اما ربطی به مدرک دا نشگاهی طرف نداره.

از مرحمت های خداوند اینه که به آدم یاد بده مجاز چیه و حقیقت چیه؟ خیلی بده آدم با خط کش کج متر کنه...